aynı benim içimde gibi

sen nerelerdeydin?

ben doğduğumda sen yoktun. belki de bundan ağladım. her bebek bir yokluğa doğarmış ve ondanmış zırıldaması. anne sütüyle avuttular beni. ondan beri daha sıcak bir şey içmedim. ta ki eritip bana verdiklerini içene kadar.

bugün özgür olabilmek için harika bir gün. özgürüm diyebilene gülerler. bedene hapsedilmiş hayata bırakılmış hissettiklerimizi anlamaktan aciz ruhumuzu kelepçeleyen kendimizken, bugün özgür olabilmek için şahane bir gün. sen nerelerdeydin kendi kemiklerimden etimden kendime taktığım kelepçeler ellerimdeyken? birbirini tanımayan iki yabancıyken gittiğimiz konserlerde, okulunun karşısında ben yaşarken, çim amfide aynı şarkıları söylerken? aynı trafik lambasında yanımda dururken? ya tüm bunlar olurken ben nerdeydim?

insan göremediklerinin mahkumu. gözler o nedenle işe yaramaz. bastığın kaldırımın tam ortasına basıp geçip gitmişken göğüs kafesim sonbahardı. ben durdum ve nefes aldım. gözlerimi açtığımda bir simitçi bağırıyordu; ''keeeeaaaassss!''.

sonra bize para verdiler. milyarlarca kağıt parçası. gidip dünyayı satın alıp dünyaya hibe ettik. üzerimizde kalpten başka bir şey yoktu. eve geldim. sessizliğimizi gülümsemeyle açtık. gözleri alınmış bir terzi gibiymişim.

acıktık ardından. sabaha karşı üç beş. dünyaya bir virüs dadanmış da herkes toprağın altına inmiş sadece bizim bağışıklığımız varmış aslında. açık tek bir yer bulamadık. oturup birer sigara içtik. sonra baktık birbirimize tek kelime etmeden ve gülmeden. tam üç dakika.

yaşamın yolları arnavut kaldırımı değil artık ve ayaklarımıza giydiklerimizi çıkardık. insan dolu bir yolda çıplak ayak elde ayakkabılar. diğer elde birer vafıl. sabaha daha çok var. sendense başka yok.

sahi sen nerelerdeydin be kuzum? bak sırtımı bıraktım sana. al kopar ne varsa.