Medialus

Blessed are the peacemakers

2011-01-03T21:07:00.004+02:00

Gerçekten de çok acaip bir dünyada yaşıyoruz. Tek bir hayatımız var, ancak bugüne dek bu dünyadan gelip geçmiş milyarlarca hayat vardı. Bu hayatların çoğu bizlere çok gereksiz gelse de edebiyatla, tarihle, müzikle ve resimle bu gelip geçmiş, küle dönmüş hayatların az buçuk nasıl olduğuna dair emareler var elimizde. Bu hayatlardan birisi de belki de hiç yaşanmamış, belki de yüzlercesinin yaşayıp bitirdiği bir hayat. Bu hayatın sahibinin adı da John Marston. Kendisi Rockstar adlı oyun firmasının yarattığı bir karakter olsa da, bir oyun karakteriyle bir gamepad arasındaki bağlantıdan çok fazlasını vaadediyor. Yıl 1911. Artık atların yerini arabalar, Kızılderililerin yerini ''modernleşmiş'' Amerikalı vatandaşlar, silahların yerini para almış durumda. Bir zamanlar zenginlerden çalıp yoksullara dağıtan bir çetede at süren bir adamken, bir kadına aşık olup çetedekiler tarafından yüz üstü bırakılan John Marston, yeni yeni yeşermeye başlayan federaller tarafından eski çete arkadaşlarını yakalamakla görevlendiriliyor. Eğer görevini başaramazsa bir daha karısını ve oğlunu asla görememekle tehdit edilerek vahşi batının son günlerine salınıveriyor.

Hikaye böyle başlıyor başlamasına da, devamı explosions in the sky albümü gibi. Ve hikaye o kadar gerçekçi, o kadar yalın ve olduğu gibi ki, oyun oynamaktan çok bir hikayenin parçası olduğunuzu hissetmeniz çok zaman almıyor. Çünkü oyun diye oynadığınız platformdaki hemen her şey, oradaki dünya, etraftaki insanlar, karakterler son derece gerçekçi. Ben size tüm hikayeyi anlatmayayım sadece şu ilk fotoğraftaki john Marston'ın bakışını göstereyim yeter. Oyunu oynayıp bitirdiğinizde zaten anlayacaksınız bu bile yeter aslında.

Nefreti söyleye söyleye eyleme dönüştürebilmek

2011-01-03T13:02:00.004+02:00

Nefret etmek insan doğasının en basit güdülenmelerinden birisi. Kimsenin şüphe etmeyeceği bir şekilde herkes bir şeylerden nefret ediyor, tiksiniyor ve çoğu zaman da bunu ifade ediyor. Ancak modern zamanların?? önlenemez gelişiminde nefreti dile getirmenin de bir biçimi oluştu. Nefret söylemi olarak anılan, aslında basit bir his bildiriminden bir propagandaya, bulaşıcı bir rahatsızlık gibi kendi hissetttiğin olumsuz hisleri söylediklerine de hissettirme çabasıyla empatiyi paramparça etmeye dek uzanan bu eylemin tipik bir özgürlüğümüze engel olunuyorr safsatasıyla da savunulması oldukça doğal. Çünkü herkes her istediğini yapabilmek için önünüze her türlü şeyi sürebilir. Özgürce istediğini ifade etmek tartışmasız biçimde olması gereken bir durum olduğundan nefret söylemini savunan insanların beyinleri sınırsızlığın sınırlarını algılayamamakta çoğu zaman. Pekiyi bu sınırları ne şekilde belirleyebiliriz? Madde madde belirleyecek halimiz yok heralde. Sadece içindeki insaniyetle belirleyebilirsin aslında ama biraz yardımcı olalım.

Empati aynen adalet gibi artık insanlığın tecavüz ede ede öldüremediği narin bir kavram. Herkes anlaşılmak istiyor ama kimse anlamak istemiyor. Bu yüzden empati her saniye bekaretini kaybedip duran bir çocuk gibi önümüzde duruyor. Herkes toplumun ite ite, gerektiğinde sürte sürte her bireyi bir yerlere yerleştirmesi sonucu bir şeylere, bir yerlere ait. Dinler, milliyetler, mezhepler geçildi, artık topluluklar, meslekler, dernekler hatta tutulan futbol takımlarına dek inildi bu ait olma hususunda. Herkesin bir safı var ve bulunulan saftaysanız, o ait olduğunuz topluluğun ortak histerisine maruz kalmanız da kaçınılmaz. Örneğin bir ırka mensup birisi, yan komşunuz olan başka bir ırka mensup birisine her türlü küfrü çıkıp ederse, - ne sebeple olursa olsun - bu kaçınılmaz olarak nefret söylemidir. Çünkü nefret, dünyanın en bulaşıcı hastalığıdır.

Deniyor ki eylem yapılmadığı sürece söylemin neye ne zararı var? Dünyada propaganda diye bir şeyden haberdar mısınız arkadaşım siz? Her söylenen cümlenin insanlarda yarattığı bir etki var. Sana bugün birisi gelir de yüzüne ''sen orospu çocuğunun önde gidenisin'' dese, sen hiç birşey hissetmeden öylece durabilecek misin? Her yöneltilen hakaretin, nefretle edilen her kelimenin yarattığı bir etki var. Söyleyen de bu etkiye maruz kalıyor muhattabı da. Bu etkinin etkisinin olmadığını var sayarak yaşanabilir mi gerçekten? Devletlerin, gazetelerin, şirketlerin tüm dünyanın bir numaralı yaptırma silahı nedir insanlara? Propaganda. Bu afişle olur, haberle, fotoğrafla. Ama ağızdan çıkan cümle en masumu neticede sizler için değil mi? İnsan bünyesinde bir his uyandıran her şey bir etki yaratır. O etkileri bazen insanın kendisi bile kontrol edemez ancak oluşabilecek etkileri anlayabilir. Nefret sorgusuzca kendini ortaya koymak ister. Çünkü insanlara o eylemleri yaptıran tek bir şey var; hisleri. Bugün toplu bir katliam yapan bir insanı buna sürükleyen tek bir güdü var; nefret. Bu duyguyu uyandıracak en ufak şey bile önlenmedikçe bu eylemlerin önü kesilmeyecek. Silahı tutan çocuğun beynine sözler dolmadıkça o çocuk o tetiği çekmez. O beynin içinde o sözler üreyip bir sarmaşık gibi tüm zihnini ele geçirmedikçe o tetik başka insanların yüzüne doğrultulmayacak. Bunu anlayabiliyor musunuz?

Gözardı etmek üzerine

2009-04-10T15:37:00.002+03:00

"The irrational fullness of life has taught me never to discard anything, even when it goes against all our theories (so short-lived at best) or otherwise admits of no immediate explanation."

Carl Gustav Jung

başımıza bir olay geldiğinde olayın bünyede yarattığı şaşkınlık ve kendini koruma refleksi nedeniyle olan biten hakkında vardığımız ilk fikirlerin ne kadar basiretsiz, cansız ve yetersiz olduğunun kanıtı olan bu cümle, metanetin ve ağır olmanın ne denli önemli olduğunun bir başka vurgusu. elbette ki ne kadar denersek deneyelim karşılaştığımız her olayda bize göre olmayan her şeyi yadırgarken, ne olduğunu kendimizce açıklarken vardığımız sonuçların ne kadar az veriyle ve ne kadar çok ön yargıyla yapılmış olduğunu düşünürsek, bakış açılarımızın şaşılığını artık anlamamız gerekiyor. kendimiz olduğumuzda vardığımız sonuçlar kadar sakin, ön yargılarımız kadar korkak olmamamız dileğiyle.

yazarlık dersleri 101

2009-03-18T01:30:00.001+02:00

Kurt Vonnegut bir kitap yazarken yapılması gerekenleri şahane özetlemiş.

1. Use the time of a total stranger in such a way that he or she will not feel the time was wasted.

2. Give the reader at least one character he or she can root for.

3. Every character should want something, even if it is only a glass of water.

4. Every sentence must do one of two things—reveal character or advance the action.

5. Start as close to the end as possible.

6. Be a sadist. No matter how sweet and innocent your leading characters, make awful things happen to them—in order that the reader may see what they are made of.

7. Write to please just one person. If you open a window and make love to the world, so to speak, your story will get pneumonia.

8. Give your readers as much information as possible as soon as possible. To heck with suspense. Readers should have such complete understanding of what is going on, where and why, that they could finish the story themselves, should cockroaches eat the last few pages.

hello darty

2009-03-18T01:18:00.001+02:00

efsaneler ölmez deniyor ya. hello kitty saolsun.

turn

2009-03-15T00:44:00.000+02:00

bugünün şarkısı. therapy?'nin troublegum albümünden bir şaheser.

bir therapy şaheseri.

dön ve bilinmeyenle yüzleş
kapı açık, sen uyanıksın.
düşünmeden cenneti birbirine katıyorsun
tanrısız bir cenneti birbirine katıyorsun

anımsa, nerde yaşadığını biliyorum
ve biliyorum kendi kendinesin
unutabilirim, ama affetmem
ben daima evdeyim

dön ve bilinmeyenle yüzleş
dön ve kendinle yüzleş

yalan söylediğinde bunu biliyorum
gözlerindeki parlaklık kararıyor
kontrolü ele al, senin olsun
al senin olsun, şimdi pes etme

anımsa, nerde yaşadığını biliyorum
ve biliyorum kendi kendinesin
unutabilirim, ama affetmem
ben daima evdeyim

dön ve bilinmeyenle yüzleş
dön ve kendinle yüzleş

yalan söylediğinde bunu biliyorum
gözlerindeki parlaklık kararıyor
kontrolü ele al, senin olsun
al senin olsun, şimdi pes etme

tanrının varlığına karışmak
tanrının varlığına karışmak
tanrının varlığına karışmak
tanrının varlığına karışmak
tanrının varlığına karışmak

insanlar...

2008-07-20T00:13:00.001+03:00

insan denen varlığın ne olduğuyla ilgili düşündüğümüzde büyük bir yanılgıya düşüyoruz genel olarak. insanı, toplumsal rollerle, ikili ilişkilerde yapılagelen rezilliklerle, dış görünüşüyle, söyledikleriyle, bildiğini sandıklarıyla değerlendiriliyoruz. genelde yapılanlar sosyolojik ve epistemolojik değerlendirmeler oluyor. bildiğimizi zannettiğimiz insanın ''berbat'' bir varlık olduğunu sadece yediğimiz kazıklarla, yalanlarla, ego tatminleriyle değerlendiriyoruz.

oysa ki, insan, bundan daha berbat bir yaratıktır.

ancak vice versa, insan ne denli iğrençleşebileceği akıllara asla gelmezken, eğer isterse, akla hayale gelmeyecek güzelliklere de varlığını koyabilir. insan'ın ateşi bulması, o ateşle sanatı var etmesine ancak aynı zamanda o ateşle istediğini yok edebilmesine de yol açtı. insan, bir ucu cehenneme, diğer ucu cennete uzanan bir çubuğun ucunda yürüyüp duruyor bir oraya, bir öbür tarafa.

insanın sürekli olarak günümüzde ne kadar rezil olduğunu söyleyip duruyoruz. bu insanlara zahmet edip bin tane küfrü ettikten sonra da sırf yine kendimizi yüceltmek için bu insanlara güya acıyoruz, ''zeviyeme inimez yahuu'' diye burhan altıntop gibi çıkışıp duruyoruz. bir insanın diğer insanları kınama biçimi bile kendisini yüceltme aracı olmuş. bir burç yorumu yaparak bile kendini anlatarak övmek mümkün. sürekli bir bensellik söz konusu. ben ben beeeen. en alakasız şeylerden bahsederken bile cümle arasında kendisinden bahsetmeyi ihmal etmiyor artık insanlar. yakında, herkes kendisi için diğer insanlara reklamlar koymaya da başlayabilir. sürekli olarak diğer insanlardan şikayet eden de insan. oysa ki en rezil insan, sürekli olarak başkalarını karalamaya çalışan insandır. hele ki onaylandığını düşünüyorsa ve bir kaç tezahürat alıyorsa, tam bir ahlak bekçisi, bir super kahraman, kötülerin amasız düşmanı kesilebilir.

insan, bu çubuğun ucunda bir oraya bir buraya savrulur. ancak hiç bir insan, kötülükle iyiliğin arasında gidip gelmeden yada sadece tek bir yerde sabit durarak hayatını devam ettirmez. çoğu, kendini iyi zanneder. iyilik dolu olduğunu düşündükçe de, yaptıklarını sorgulamayı keser. her hareketi kendine doğru gelir. böylece körleşir.

tarih boyunca ''doğru'' olduğu düşünülerek yapılmış rezillikler, şimdilerde yazılmıyor. iinsanlar, ahlak, hak, hukuk, adalet diyerek en büyük rezilliklere kılıflar bulmuşlar tarih boyunca. nsanlığın rezillik skalasının en dibe vurduğu yerlerden bir kaç örnek vereceğim. insanın, ne derece berbat bir yaratık olabileceğini düşünüyorsanız, inanın daha da kötüsü olduğunu bilin.

büyük iskender'den sonra parçalanan makedonya imparatorluğunun ortadoğu bölgesine kral iv. antiochos ve soyu hakimdir. kral'ın önemli bir derdi vardır; herkes kendi inandığı şeye inansın istemektedir. kendisi yunan tanrılarına inanmaktadır ve hakim olduğu topraklardaki tüm herkesin buna inanması için tiranlığa başlar. yahudilerin yaşadığı bölgede süleyman tapınağını zeus heykelleriyle doldurur. buna karşı gelen, uymayan, gizli gizli yahudiliğini yaşayanlara ise bakın ne yapıyor;

dönemin yazarlarından josephus, antiochos'un emriyle bir anne ve yedi oğluna yapılan işkenceleri şöyle aktarmıştır.

''tiran onları boğa organıyla dövdürdü. en büyük oğlan soyuldu. elleri bağlandı ve tezgaha yatılırarak en zalim biçimde dövüldü. işkenceciler emredilenden kat be kat daha fazla dövdüler. daha sonra işkence çarkına konuldu ve ayaklarına ağırlıklar asıldı. öyle sımsıkı gerildi ki kemikleri birbirinden ayrıldı, sinirleri ve iç organları dağıldı. yine de ölmediği görülünce bir ateş yakıldı. işkence çarkında gerildi ve bu ateşe atıldı. vücudu öyle bir yandı ki bağırsakları ortaya çıktı. hala kendindeydi. ateşten alınarak dili koparıldı ve kızgın kocaman bir tavanın ortasına konuldu. düşmanlarının hayranlığı, annesi ve kardeşlerinin ölümünü kurtuluş olarak karşılamalarıyla bu dünyadan göçtü.

ardından ikinci kardeş aber getirildi. işkence aletleri gösterildi ve abisinin pişmiş etini yemesi emredildi. reddedince zincirlerle asıldı ve derisi başından dizlerine kadar soyuldu. iç organları görülüyordu. üstüne vahşi hayvanlar salındı ancak hayvanlar zarar vermeden uzaklaştı. tiran öfkelendi ve öylece ölene dek orada bırakıldı.

sonra üçüncü oğlan getirildi. bir taş küreye bağlandı ve tüm kemikleri kırılana dek küreyle birlikte döndürüldü. sonra baş ve derisi yüzüldü. kızgın tavaya oturtuldu..''

bu böyle sürüp gidiyor. hikayenin sonunda tüm kardeşler annelerinin göz önünde bu ve daha beter sinir bozucu uygulamalarla paramparça edildiler. en sonunda artık tamamen aklını yitirmiş olan kadını da soyup göğüslerini cinsel organını kestiler. kızgın tavaya atarak kızarttılar.

tüm bunlar ne içindi? doğru olanı yaptığını düşünmese bu kadar büyük bir vahşete girişilebilir miydi? nedir peki o doğru, zeus emretti. ona hizmet ettim. aferim.

bu sadece basit bir örnek mi diyorsunuz? size işkence tarihinden örnekler vereyim öyleyse;

engizisyon sırasında yapılan uygulamalara iki yüz sene öncesine dek ''insanlık dışı'' bile denemiyordu. hatta işkence, hukuk sisteminin değişmez bir parçasıydı.

haccac denen muhteşem insan, kuyucu murat paşa gibi insanlar yüzbinlerce insanı diri diri kuyularda gömdüler. yaptıkları işkencelerin sayısı belirsiz.

amerikan kölelerine yapılan işkencelerde filmlerde gördüğümüz en meşhuru kırbaçlamaktı. ancak bu kırbaçlama günlerce sürebiliyordu. hatta bazı kurbanlar kırbaçlanarak parçalanıyordu. inanmıyorsanız çok şahane bir icat var burada; (bkz: flagellum)

tarih, josephus'un anlattığına benzer binlerce hikayeyle dolu. kayıtlara geçirilmemiş olanlar da malum. inandığı şeyi bırakın savunmak, öyle olduğuna dair bir emare gösterdiğiniz takdirde uğrayacağınız muamele en azından bir kaç sene boyunca hapse düşmek, nerdeyse farelerin dışkılarıyla beslenmek ve işkence görmekti. ama diyoruz ki bizler; modern zaman insanı çok rezil. insanlık çok feccii..sanki sadece bizim yaşadığımız zaman rezildi de, öncekiler çok şahaneydi. bu rezilliği ilk keşfeden biziz sanki.

insanlık ne daha önce ne de daha sonra bunları yapmaktan vaz geçecek. komik huzursuzlar, rahatsızlar ve umutsuzlar, kendi umutsuzluklarını ve dünyanın ne kadar boktan olduğunu söylerken sadece kendi kişisel ecik bücük hikayelerini anlatarak insanların böyle olduklarını zannedecekler. peki 7 oğlu gözlerinin önünde günlerce işkence edilen ve buna şahit edilen kadının yerinde olsanız? o zaman da kalkıp sadece gördüğünüz şeylere tepki gösterip ''aaah dünya çok kötü oldu baboli'' mi diyecektiniz? dünya sadece size kötü değil mi? kimse umursamıyor sanki bu kötülüğü bir tek siz iyisiniz. dünya cidden sandığınızdan, katlanabileceğinizden çok daha berbat bir yer. ama aynı zamanda, o kötülüklerin sayısı kadar da güzellik taşıyor. nereye bakarsanız onu görürsünüz.

işte insan, riyakarlığını kanından almış, ''doğru'' adı altında, din adı altında, milliyet bahanesiyle her türlü zulmü yapmış, sadece kendinden olanı sevmiş, gücü olana dur demek şöyle dursun, ona destek vermiş, ''ulan ben ne yapıyorum'' diye sorgulamamış, sadece kendine inandırdıklarıyla hayatını sikip atmakta çok usta bir yaratıktır. şu boktan, insanlar rezil denilerek dünya düzelmeyecek. ki dünya asla düzelmeyecek ancak daha iyi bir yer haline getirilebilir. ama emin olun reziller skalasına listeler yapılarak değil.

insan bunları yaparken, aynı zamanda muhteşem şeyleri de gerçekleştirmiştir. insanlar iyi olsun diye uğraşmıştır çoğu insan da. iyiliğe hizmet etmek için kötülük yapmak insanın ata sporudur malum ancak insan bazen saf iyiliğe de bulaşabilir. bu hiç de uzak değil aslında.

kaynak: işkencenin tarihi, george ryley scott. dost yayınları. -alın okuyun şahane kitap. ama yemek yedikten iki saat sonra okursanız iyi olur.-

var mısınız gerçekten?

2008-05-23T22:02:00.003+03:00

türk televizyonları akıl almaz dizilere ve yarışmalara sahip. amerikan televizyonlarında görülen jerry springer show gibi programlara nazaran türk örf ve adetlerine daha bir uygun olan bu programlar, yaşanan ortamın gerçek bir vurdum duymazlık ve yokluk içinde olduğunu belgeliyor adeta. özel televizyonların açılmasından sonra birer pörtlek göz misali dikkat çekebilmek için göz yuvalarından dışarı taşabildiği kadar taşabilmiş programlar, gözlere bağlanmış beyinleri de göz çukurlarından dışarı çıkarabilecek seviyedeydi zaten çok zamandır. televole simsarlığı, yapımcılarına dehşet paralar kazandırırken istanbula yeni sefirler kazandırıyordu. reha muhtarlar, bbg'ler geldi geçti. ancak vatandaş, ilgi isteyen, ilgiye ilintilendirilmiş olarak maddiyat isteyen kim varsa hepsine istediğini verdi bugüne dek. acındırmak nefes almak kadar doğaldı. acındırma yoluyla izlenebileceğini çakozlayan ilk programlardan olan yasemin'in penceresinden sanırım özel hayt ifşaatının pornografiye

yakınsadığı ilk örneklerden birisiydi. daha sonra ortaya çıkacak olan tonla gerçeğe yakın duran ''hayattan kesitler'' alıntıladığını varsayan onlarca programın da atasıydı elbette. programda konuk olan insana hiç danışılmadan ''sürpriz yaptık'' mazeretiyle o kişinin özel hayatıyla ilgili en mahrem noktalar bile ortaya çıkarılıyor, konuk o programda ağlamadan bırakılmıyordu. illa ağlayacaktı o konuk. ağladığı anda ratingler gökte birer yıldıza dönüşedursun, yurt dışında jet sosyeteye on yıllardır uygulanan paparazzi dehşeti televole imparatorluğunun gelmesiyle bu kez Türkiye'de hüküm sürmeye başladı. alt yazılı yorumları sokak aralarında yoldan geçen insanlara laf atarcasına olması programların daha fazla izlenmelerinin nedenlerinden sadece biriydi. bağıra çağıra yapılan yorumlarda tereyağlarından kıllar çekilirken izleyenlerin gerizekalı olmaları dileğini, onları gerizekalı yerine koyarak yapıyordu bu programlar. tarkan çişinin geldiğini itiraf ederken tüm suç tarkan'ın kendisine aitti. o anda canlı yayında olan bu durumun üstüne günlerce bu olayın defalarca ekranlarda gösterilmesi de tamamen Tarkan'ın suçuydu. o zamanlar için anlık olan ve şimdilerde yadigar duran bu olay olurken yapılan her yayın üzerinden kazanılan paraların miktarını ise sadece kazananlar biliyor.

Bu ve türü olaylarından tonlarca gerçekleşti bugüne dek. Kaya çilingiroğlu adlı milli golfçümüzün 3 senedir karısını aldatmasına rağmen çok yakın arkadaşı olan magazinciler nedense bu seneler boyunca tek bir yayın dahi yapmazken, birden işler değişince ve nasıl olduysa kendisiyle bozuştuklarında boy boy ekranlara taşıdılar bu ihanet vesikasını. ihanet türk toplumu için bir sondu adeta. ihanet eden erkek değilse elbette. İhanet kurbanlarından Pınar Altuğ evliliğini bozarken anında yayınlar gerçekleştirilirken, aynı prosedür erkek tarafı için es geçiliyordu. Bu anlaşılabilir bir durumdu elbette. Mahkemelik olmuş Yasemin Bozkurt ve Hülya Avşar ise birbirilerine toplum bireylerinin hemen her gün kullandığı ancak ekranda görülünce ''çocukları kötü etkileyebilecek'' beyanlatlarla saldıradursun, iki insanın birbiriyle yaşayacağı şeylerin çetelesi satır satır ekranlarda boy gösteriyordu. her manşet paraydı. her parçalanan hayata karşılık oh olsun demek halkın seçeneğiydi elbette. ancak her ifşaat, para demekti. Halk kendi merakı için yepyeni mecralarda para baronları üretti. tükettiği görüntüler tükenmek bilmedi. insanların aşkları sadece beraber girdikleri bara ne kadar gizlice girdikleriyle ve elele gizlice görüntülenmeleriyle belgelenebilirdi.

gerçekliği duyumsama iştahının iyice kabartılmasının ardından insanları das experiment gibi filmlere benzer şekilde -tek fark bir hiyerarşiye ayırmadan- bie eve hapsedip birer deney yapar gibi röntgenleyebileceğimiz, röntgenlerken de üzerine bolca kelam edip yine yapımcılarına paralar kazandırabileceğimiz bizi bizi röntgenliyor programları ortaya çıktı. halk çocuğu melih, okuduğu kitapları cin ali serisine dek daha sonradan sitesine yazacak olan kitap okuma profesörü erayına dek türlü türlü çeşit ve ebatta insan hayatlarımıza destursuz sokuluyordu. destursuzdu çünkü programları izlemeseniz gazeteler vardı. siz izlemeseniz izleyen arkadaşlarınız iş arkadaşlarınız saolsun. dallasta bir karakteri tutar gibi yarışmacılar tutuluyordu. herkes kendine en uygun olanını seçip o yarışmacının birinci olmasını diliyordu. bu manyaklık ilk seferde çok tuttu. sonradan yapılanlar ise ilki kadar etkili olamasa da yine kendini izletmeyi bildi. ne kadar deli ve girişkensen, ne kadar delikanlıysan -buna dobralık yaftası iliştiriliveriyordu- o kadar seviliyordunuz.

hah bu furya da geçti dediğiniz anda yerine bir yenisi geliyordu. reha muhtarla ateş hattı gibi bir programı anımsayanlarınız varsa, bir spikerin istediğini istediği şeyler suçlayıp, isterse azarlayabileceğinize de şahit olabilirdiniz. o dönemleri özlüyorum şahsen. ancak bağırıp çağırmak, evlenme programlarında daha bir güzeldi.

evlenmek de toplumumuzun mutlak gördüğü şeylerden birisi daha. nasıl ki inançlı olmak, cümlesine Allah diyerek girmek bu mecrada gizli bir şartsa, evlenmek de mutlaka erişkin bir toplum bireyinin yapması gereken bir eylemdi. önceleri evlendirme programları daha ortalıkta yokken, röntgencilik tekniklerimizi daha bir gelişirebileceğimiz be be ga formatlı anneli görümceli program aralarında kavgaların dövüşlerin eksik olmadığı ikizlerle dolu bir program daha yayındaydı. kafada kırılan bardaklar yeni ucubeler yaratadursun bu anlık şöhretlerin mamülleri kendilerine olan şaşkınlık veren özgüvenleriyle hiç uzmanlaşmadıkları alanlarda şarkıcılıkla oyunculukla kendilerine bir gelecek kurma peşindeydiler. ancak yine kazanan yapımcılar oluyordu.

daha acı umut'ta deşka erkeğe olan ihtiyacını iktidarını kaybetmiş kocasına haykırmamıştı bile. sabah şekerleri sabah pastaları, sabah sabah bade büzenler yeni yeni ortaya çıkıyordu. hepsi canımızdı bizim. hepsi bizi dertlerimizden kurtarmaya hazırdı ordularıyla ve anlayışlarıyla. ağlayarak yardım dilenmenin bile bir onuru var mıydı yok muydu bilinmez. ancak var mısın yok musun tüm bu programlar arasında şimdilerde karşımızda bir sevgi abidesi gibi duruyor. kim olduğu meçhul bir hamdi beyle, yurt dışında gördüğü kıza kıyafetlerinin güzelliğiyle gönül çalıp ülkemizi gururlar temsil eden acun ılıcalı programın ana hatları. ancak adı yarışma olan bu programda, kimse kimseyle yarışmıyor. herkes kendi talihini sınarken, diğer yarışmacılar önlerinde

duran kutuların küçük olmaları için ağaçlara çentikler atıyorlar. yatırlara gidip geliyorlar. herkes biribirini delicesine severken acun bu sevgi terörü sayesinde halkın en sevdiği insanlardan biri oluveriyor. kendi yapımcısı olduğu programda, yarışmacılara verilen paralar yine kendi cebinden çıkan acun, eğer ki yarışmacılar büyük bir para kazanmak üzereyse yüzünde garip bir ifadeyle yarışmacıyla muhattap olurken, üzüntüsü ve kırılganlığı yarışmacının kazandığı paranın küçüklüğüne göre artıyor. işte bu yarışmada yarışmacılar hem birbirilerini hem de o yarışmanın başı olduğu için nerdeyse tanrı hürmeti gösterdikleri acun ılıcalıyı deliler gibi seviyorlar. bu sevgi patlamasıyla sanki türk insanının misafirperverliğine hoş görüsüne her zaman olduğu gibi yapılan gönderme yine izleyenlerin içine su serpiyor. toplumsal hezeyanlarımızın böylece örtüldüğü, arka sayfa güzelleriyle her gün haberler yapan gazetelerimizin içinden çıkan bu güzel insanların yaptıkları programlarla her şey yine güllük gülistanlık. sabah programlarıyla dertler dinleniyor, öğleye doğru yalnızlıktan muzdarip insanlarımız zurna eşliğinde evlendiriliyor, akşama doğru ana haber bültenlerinde hayvanat bahçelerindeki hayvanlar yeni konuklar olarak tanıtılıyor, amerikanın ne kadar kaka olduğu hafifçe vurgulandıktan ve iktidara inceden övgüler düzüldükten sonra akşamları da var mıyız yok muyuz bunu anlamaya çalışıyoruz.

sanırım yokuz biz. belki de hiç olmamalıydık. dejenerasyon ve para tapınıcılığı zaten insanlığın hep plase hisleriydi. gizliden duyulan ama riyakarca savunulmuyormuş gibi yapılan dürtüleriydi. ancak şimdi daha da beteri herşeyi daha da güzel gösteren ve daha fazla tüketen daha fazla yok eden ve sanki hiç birşey olmamış gibi başımıza tüm o felaketler gelmemiş gibi sadece para kazanabilmek için içeriği ne olursa olsun insanları kendi dileğine göre yönlendiren programlara aynen devam. sonuçta yapımcıların bugün için kazandıkları para var mısın yok musun yarışmasında da belirtildiği gibi günümüz şartlarında güzel para. peki ya yok edilen beyinlerimiz? onlar daha bir güzelleştiler nacizane.

ölü

2008-05-11T20:10:00.002+03:00

ölü kımıldamadan bu dünyadaki her şeyi kımıldatabilendir. bitişin rehavetinde kasvetsiz kalakalmış ve elde kırmızı bir kahve bardağında güneş şerbetinden içendir.
ölüler yüzebilirler. hem de kımıldamadan. kendimize yön vermek için attığımız onca kulaca ve varabildiğimiz diken tozlarıyla kaplı sahillere inat, ölü hep denizde kalmak ister. kaldıkça da yaşamın tüm kirlerinden arınır bembeyaz olur. bu anlık arınmadan sonra zerreleri ayrışırken yeniden bir olur.
ölü, kendisine bakan için de kendisi için de zamanı durdurabilendir. dimdik ayakta durmadan da var olabilendir.
bir televizyon ekranında görüldüğü zaman ölü olduğuna bakılmaz çoğu zaman. o sadece bir cesettir.
ama ekranın içine girip ölüye dokunduğunuzda, siz de ölürsünüz. yerde kafası kopmuş bir güvercine hiç dokundunuz mu?
bu dünyanın içindeki tüm lunaparklar yakılıp yıkılmış. salıncak zinciriyle çocuklar asılmış. düşenlere düş kurmak da ölümdür bir kere. ama karıncalar ölmezler örneğin. çünkü hepsi klonlanmış bebekler gibidir.
insana kalsa, sadece insan ölebilir. diğer tüm canlılar sadece dönüşür bir meblada.
hesap makinesinde leblebi yazar gibi yaşadığımızdan olsa gerek
yaşamı ters çevirdiğimizde asla ölümü okumamışız içimizdeki ekranlarda.
bir ölü dokunabilir.
hissedebilir aslında.
anesteziden çıkan birinin kusmuğudur ölü. ilk hissedendir hatta.
sanırız ki yaşam bizi var ediyor bizim onu var ettiğimiz gibi.
sanırız ki yaşadıkça hissederiz. oysa ki yaşamdır bizi hissizleştiren.
ama ölünin bir meselesi yoktur hayatla.
o ilk hissedendir.

ninnilerin en güzeliyle çevrelenmiştir.

Ayakkabı ağacının altında bir kaç olasılıksız öngörü

2008-04-15T02:43:00.005+03:00

Amerika'ın belli eyaletlerinde, özellikle çölle haşır neşir olunan yerlerinde yol kenarlarına tesadüf edenlerin görebildiği bir manzaradır ayakkabı ağaçları. Ne zaman nerede ilk olarak ortaya çıktıkları belirsiz. Müphem bir hikayenin elçileri gibiler. Haklarında binbir türlü hikaye de almış yürümüş elbette. Kimisi bu ağaçların dilek ağaçları gibi kullandığını söylüyor, kimisi ise mafyanın öldürdüğü insanlardan kalanları çölün ortasında yoketmek yerine ''ders olsun'' diye gösterge olarak kullandığını düşünüyor. Bazıları uyuşturucunun kullanıldığı ve var olduğu küçük kasabalara birer yol tabelası olduğunu söylüyor. Ancak en muhtemel olan tüm bu ağaçların küçücük bir olaydan türediği. Hayatın arasında sıkışıp kalmış insanların yapmadıkları eylemleri yapıverdiklerinde kendilerini saran heyecanın birer göstergesi belki de.

Bazı alakasız Türk forumlarında bu ağaçların resimlerini görenler ise ilk olarak ''oha nasıl olmuş da kimse bu ayakkabıları almamış'' tepkisini gösteriyor. Haklılar. Mülkiyet en değerli varlığımız ne de olsa. Bir savaşta ölen askerin bile önce ayakkabıları çalınır öncelikle adettendir. Ancak bu ağaçlara bırakılmış bu ayakkabıların mülkiyeti. Kimin bıraktığı ise çoğu zaman meçhul.Bazen bazı ağaçlara bırakılan ayakkabıların üzerine isimlerini adreslerini yazanların da olduğu söyleniyor. Yine de ağacın tepesine bağlanarak fırlatılan bir çift Converse'in üzerinde yazan yazıları okumak imkansız oluyor.

Bir de tüketici açısından düşünelim. Gelecekte sadece birer hap alarak bir öğünü bitirmeyi, yiyeceğini sadece bir hapa sıkıştırarak yaşamayı düşleyenler için ileride bir çok tüketim malzemesi belki de doğaya teknoloji nedeniyle giderek uzaklaşan insanoğluna bir yakınsama hissettirebilecek bir icatla sarsılacak. Bazı mamüller, bitki fidesi gibi küçük tohumsal paketlerde satılacak sadece. giyim kuşam, iç çamaşırı, kitaplar, cd'ler..bu ürünlerin kendilerine ait tohumları olacak. Mağazadan bu tohumları alacak olan tüketici, eve gidip kendi serasına yada bahçesine bu tohumları ektiği vakit, o tohumlardan bir süre sonra dallarında gıcır gıcır o ürünle dolu olan bir ağacın yeşerdiğini görecekler. Belki de ileride jimmy choo, manolo blahnik marka ayakkabılarla dalları doldurulmuş olan ağaçlar göreceğiz. Kadınlar, annelerimiz, sevgilimiz, arkadaşlarımız bu kadınlık anıtı gibi duran ağacın çevresinde danslar edip çılgınca bu ağacın varlığını kutlayacak belki de. Fena da olmaz onlar için. Ayakkabı için kendini kesebilecek kadınların, ayakkabı bağımlılarının korkutucu iç güdüsüne tamamen yönelmiş bu olacak bu ağacın dalları. Kadınlar yaşları ne olursa olsun belki de ağaçlara tırmanmayı öğrenecek yeniden. Kutularda raflarda eskimeyi bekleyen ayakkabılar artık dalından koparılıp giyilecek. renk renk.

Bir kaç reklam filminde de buna benzer fikirler görülmüştür tarafımdan. hemen bunu da eklemeden geçmeyelim. Böyle bir cinliği hangi nanoteknolojik çözümlemelerle gelecekte görebiliriz bilemiyorum. Ancak gerçekleşirse kesinlikle doyuma ulaşmayacağımızı biliyorum.

Belki de yenebilir olur bu ayakkabılar. Saçmalamanın ötesi nasılsa yok. Bu da olasılıksız bir öngörü üzerinden yapıldığında daha da keyifli oluyor. Haydi nike! haydi manolo blahnik! yürü aslanım jimmy choo! siz yaparsınız kadınlara bu iyiliği.

kıyamete bir saat var. saatlerinizi ayarlayın.

2008-04-05T17:38:00.004+03:00

alain de botton'ın proust nasıl yaşamınızı değiştirebilir isimli kitabında daha girizgahta anlattığı bir olayda L'intransigeant gazetesinde belli zamanlarda okuyucularına sorduğu sorulardan birisi dünyanın yok olmasına bir kaç saat kaldığı kesinleşse insanların neler yapacağıyla ilgliydi. kimisi bir dağ manzarası görebilmek için o bir saatte dağa tırmanacağını, kimisi tenis yada golf oynayacağını söylüyordu. proust da bu soruya cevap gönderenler arasındaydı ve cevabı yataktan hiç çıkmak istemeyen tek işi yazmak olan bir insanın yapacağı şeyler değildi; louvre'un yeni galerlerini gezmek, aşık olmak, hindistana yolculuk yapmak.

peki ya siz olsanız ne yapardınız?

bana sormayın. bu soruyu doğru biçimde cevaplasak bile aslında anlamsız. çünkü her şey bitecek bir saat sonra. dünyanın en büyük zevkleri nelerdir konulu bir anket de değil aslında bu. çünkü o bir saatte yapacaklarınız sizi o durumdan kurtarmayacak. teselli olsun diye yapsanız, tam olarak teselli edemeyecek. ancak tüm bunları o anda düşürken de kaçınılmaz olan saatin işlediği aklınıza gelecek. zaman tükeniyor. artık bir ömrünüz yok. sanki rehinsiniz. belki bu rehin alınma hissine isyan edip oracıkta kendinizi öldüreceksiniz. yaklaşan kıyametin nasıl tepenize çullanacağını tahmin edebiliyorsanız, bunu yaşamamayı seçebilirsiniz ilk olarak ve orada her şeyi bitirebilirsiniz. ne de olsa artık ne sevenleriniz olacak arkanızdan üzülecek ne de geriye bırakabileceğiniz her hangi bir şey. ama yaşama dürtüsü hiç sebep yokken hatta gününüz güzel bile geçiyorken birdenbire gelen bu yokolma haberiyle ne kadar yok olabilir?

en sevdiğiniz içkiyi o kısa zamanda nasıl bulabilirsiniz? belki de hayatta en sevdiğiniz insan binlerce kilometre ötededir ve yaratılmış olan kaostan iptal olan uçak seferlerinden gitmeyen bir şehirde kilitli kalmışsınızdır. ütopik olarak sorulan bu sorunun nedense mantıklı görünen ancak sorunun kendisinden daha da ütopik yanıtları vardır. o anda yapmak isteyeceğiniz şeyi tam olarak bilseniz bile, tek bir saniye bile aklınızdan çıkmayacak bir kronometrenin zinciriyle zincirlenmiş olarak yapacaksınız. zihne inen prangalar saniyeleri çabuklaştırırken insan olamayacak şeyleri dilemeyi seçerken kendini zamana daha da mahkum edecektir.

aslında ömrümüz de kıyametine bir saat kaldığını bilmediğimiz bir mecranın üstünde geçip gidiyor. kimse bilmiyor bir sonraki dakikada tepemize düşebilecek 34 milyonda bir ihtimallik yıldırımı. böyle bir ihtimal bizi endişelendirmezken zamanın geçtiğini farketmeyişimizin nedeni de sanırım bu endişesizliğimiz. zamanın geçtiğini düşündüğümüz anda da bu kez ne yapacağımızı bilmezlikten yakınıyoruz. belki de, en büyük hapishane olan bedeni de hapsetmiş olan zaman içiçe geçen daha bilmediğimiz onlarca hapishanelerden birinden bir başkasına naklediliyoruz sadece. bu kölelik ne zaman biter? bir kıyametle mi?

ankara kitap fuarı mı yoksa ramazan kutlamaları mı?

2008-03-28T13:20:00.001+02:00

hayatı boyunca binlerce kitap fuarına gitmiş biri olsaydı, bu kitap fuarı gibi girişi olan bir fuar daha görmezdi. girişte gözlemeciler, tantuni döner satan yerler bulunuyor. isterseniz envai çeşit baharat kaysı falan da alabilirsiniz daha ileride bulunan yerlerden. ufak bir kapalı çarşı ambiyansı yakalanmış. ilk geldiğiniz anda kitap fuarına mı geldiniz sultanahmet'e mi belli değil. bir koridor gibi uzanan uzuuun girişte sağlı sollu yer alan bu yerleri geçtiğiniz zaman kitap fuarına ulaşıyorsunuz.

fuarın bence özel konuğu fethullah gülen hoca efendi hazretleri -yaz yaz bitmedi- olmalıymış. yada said-i nursi. iki adım atıyorsunuz kırmızı kaplı genç britannica gibi kırmızı ciltleriyle dizi dizi lem'a larla, mektubatlarla karşılaşıyorsunuz. bir kitap fuarında her türlü yayın olmalıdır. dini yayınlar, felsefi yayınlar, hatta kanımca incil, tevrat satan yerler de olmalıdır. ancak iki standtan birisi nur yayınları, lem yayınları, fem yayınları, inanç yayınları, namazımıkıldımbekliyorum yayınları olunca insan bu fuarın hususi olarak dini yayınlar fuarı olduğunu zannedebilir. ramazanda sultanahmet camii'sinin içinde açılan kitap standlarını geziyormuşsunuz gibi hissetmeniz çok doğal. ama burası, ankara kitap fuarı. ankara, türkiyeynin ikinci büyük şehri. anlıyor musunuz bunu? zaten sayıları bir kaç tane olan bu fuarlara girdiğimde artık onlarca dini yayınevinin hep aynı kitapları satmasını anlamsız buluyorum.

ayrıca fuarda tek bir yabancı yayınevi bile yoktu. onu bırakın ne imge yayınevi, ne dost yayınevi. ne iletişim, ne varlık. büyük yayınevlerinden teki bile yoktu. yabancı kitap dağıtımı yapan getiren dağıtımcılar da yoktu. iki adımda bir maeve binchy kitabı görmekten gına geldi. her standta hemen hemen aynı kitaplar. bir kaç yayınevi dışında fuara özen gösteren kimse de yoktu.

ayrıca fuarın bir de üst katı vardı. üst kata uykusuz ve leman gibi mizah dergilerini ve nispeten daha küçün yayıncıları yerleştirmişler. ama bu katta tek bir dini yayınevi bile yoktu. ben olsam nuh yayınevinin yanına koyardım uykusuz tayfasını. seyreyleyin o zaman siz cümbüşü. bariz biçimde birbirilerinden ayrı tutulmuşlar.

kısacası son derece özensiz, hangi kıstaslara göre yayınevi kabulu yapıldığı belirsiz, yapıldığı yer ve girişi itibariyle bir kitap fuarından çok bir ramazan etkinliğine benziyordu bu fuar. insan uzun zamandır aradığı ama bulamadığı kitapları görmek istiyor bu tür etkinliklerde. ama nafile. fuardan çok bir aynı kitapların boş bir mekanda sergisi gibiydi. hani post modern sanat galerileri olur ya, çok az insan gider görmeye. tek tük. onun gibi. gerçekten de bu postmodernizmse fazlasıyla görevini yerine getirmiş bir fuar olmuş diyebilirim.

the fountain - ''finish it'', bir başka deyişle ''let go''-

2008-03-25T16:00:00.006+02:00

yaşam bizim kurallarımıza göre şekillenmiyor maalesef. şekillenebilseydi, şu anda tüm isteklerimizi gerçekleştirmiş bir halde egomuzun ve bilincimizin de ötesinde bir yerlerde olurduk. bazıları kader diyerek hayatı sınırlar ve çabasızca yaşamayı dilerler, kabullenişleri kaçamaktır. bazıları ise iradenin tüm sınırları çizdiğini düşünür ve insanın kendi gücüyle hayatı şekillendirebileceğine inanır. insanın tüm hayatı kontrol edebilmesi imkansızdır. ancak hayatı değiştirebilmesi mümkündür. sınırları nereye kadar çizilmiştir belirsizdir. lakin sınırlar vardır ve biz o sınırların nereye uzandığını asla bilemeyiz. filmler, resimler, müzik bu sınırı daima delmeye çalışmıştır. bazen delmiştir de. bunun bir örneği burada önümüzde duruyor.

the fountain, requiem for a dream filmiyle duygu mastürbatörü, bel altı yumrukçusu yönetmen ünvanlarını elde etmiş darren aronofsky'nin 2006 yapımı filmi. yönetmenin önceki filmi pi'ye baktığımızda bu filmin öncülü olduğunu görebiliriz. ancak görsellikle yapılan anlatımın çok daha başarılı bir anlatım olduğunu anladığını var saydığımız yönetmen, bu filmi onca badireye ve aksiliğe rağmen başka bir projeye geçmeden inatla çekti. filmin çekim hikayesi 2002 senesine uzansa da, aslında bu filmin çok çok daha önceden yönetmenin kafasında olduğu belli. çünkü filmin içeriği kısa bir zamanda şekillendirilebilecek cinsten değil. film her ne kadar bilim kurgu gibi gözükse de, aslında bir tanrıbilim filmi. teolojik hatta eskatolojik bir film demek de mümkün. oturulup filmde neler olduğu uzun uzun anlatılabilecek bir film değil. ancak hissettirdikleri ve içerdiği tam olarak kelimeleştirilemeyecek doktrinleri anlatılabilir zayıf bir çabayla.

ana husus ölümsüzlük. gılgamıştan hızıra, şimdilerde gen mühendisliğinin ulaştığı başarılara, insanlığın ne yaparsa yapsın bir türlü ulaşamadığı altın elma, beş yapraklı yonca. konu oldukça derin ancak yarayışsız. çünkü ölüm kesin. ölümsüzlük insanlığın sadece ucuz bir hayali. ne yapılırsa yapılsın insanlık ölümü yenemiyor. ancak inatla yenmeye çalışıyor. doktor tommy gibi. aslında yenmemesi de gerek hayatın varlığı için. çünkü insanlık ölümsüz olsaydı, hayat var olamazdı bir süre sonra. döngü bozulurdu. işte bu film bunu sessizce anlatıyor. tipik ve sıradan bir aşk filmi gibi görünse de, aşk aslında hayatın içinde hayata anlam katan en önemli şey olduğu için, ölüm duygusunun insanın suratında en sert patladığı anların da yanında yer aldığı için, aşk olgusu aslında filmde yardımcı bir öğe. ancak aşk olmadan ölümün ve yaşamın bütünlülüğü anlatılamazdı.

yaşam ağacı insanlığın yaradılış hikayelerinde hep yerini korur. bilgelik ağacı da denen bu zımbırtıdan yenen meyve nedeniyle insanlık cennette ölümsüz olabilecekken, hayat yaratılır. ölümsüzlük yoktur ancak hayat vardır. buradaki yaratılış paradoksu ve neden burada yaşıyoruz sorusunun yanıtı sadece bir meyveden yasak olduğu yememiz olduğu söylense de, aslında insanlığın asla bilememesi gereken bilgiyi elde etme arzusu nedeniyle, hırsı ve merakı nedeniyle tüm hayat bize kocaman bir soru işareti olarak önümüze konulur. inanç sistemlerinin ölümden sonra bir hayat olduğunu söylemeleri de buna zıt düşüyor. ancak yaşam ağacı tüm evrenin bir özeti olarak kabala'da, maya mitolojisinde, sümer mitolojisinde ve budizm'de yerini koruyor. hatta kabala, tüm hayatı ve tanrısallığı bu ağacın dallarıyla açıklıyor. yahudi bir yönetmen olarka aronofsky, hayat ağacı metaforunu belki de bu nedenle filmin tam ortasına yerleştiriyor. kether'e ulaşmak için yapılması gereken şey ''bitirmek''. neyi bitirmek gerektiği filmde uzun uzadıya anlatılmıyor çünkü filmin aslında mesajı yok. filmin amacı hissettirmek. hissettirerek ulaşılmasını istediği noktaya izleyiciyi getirmek.

film, her ne kadar üç ayrı zamanda geçiyormuş gibi görünse de, aslında zamandan tamamen ayrı bir ortamda geçtiğini söyleyebiliriz. film gösterime girmeden önce fragmanlarda üç ayrı zamanda geçtiğine dair veriler gözümüz gözümüze sokulsa da, zamanın aslında aldatıcı olduğunu ve tüm zamanlar arasında bir geçiş olabileceğini düşünebiliriz filme bakarken. buna dair en önemli belirti yüzük. tommy ameliyat öncesinde ellerini yıkamak için yüzüğünü çıkarıyor ve bir daha o yüzüğü bulamıyor. ancak daha sonra yüzüğü kraliçenin üzerinde görüyoruz. sanki yüzük tommy'nin elinden çıktıktan sonra kraliçenin eline geçmiş gibi. daha sonra yüzüğü alan conquistador tomas yhayat ağacının özünü içip ''hayata'' dönüşürken yüzüğü elinden düşürüyor. ancak düşen yüzüğü eğilip alan uzay mekiğinde gördüğümüz kamil insan, üstün insan astronot tom creo oluyor. aslında filmdeki zaman tamamen içiçe geçmiş durumda. tom creo, insanın kendini eğitebileceği tüm şekillerde eğitiyor. en üstün mertebeye eriştiğinde yaratılmış olan ilk insanın durumuna geçiyor. bu durumda olduğunu maya rahibinin kendisine gösterdiği saygıdan anlayabiliriz. artık boyut ve zaman kavramı tamamen yok oluyor. tom creo, erişebileceği tüm boyutlara ve zamanlara bir yüzüğü eğilip alabilecek kadar üstün bir insana dönüşmüş durumda. bu haliyle, kendisinin dünyadan yola çıkmış son insan olduğunu da söyleyebiliriz. çünkü hayatın devam edebilmesi için o, ''bitirmek'' zorunda. yani ölümü, son aşamayı, kabullenerek kendisini ölü yıldıza nebulaya teslim ediyor. zerreleri nebulanın merkezine doğru yükselirken ölmüş olan hayat ağacına yeniden hayat veriyor ve hayat ağacı tekrar açıyor. belki de tom creo, kalan son insan olduğu için, hayatı tekrar var edebilmek için insanlığın umudu olarak nebulaya yollanmış bir yolcuydu ve ölmeyi kabullenemiyordu. tıpkı bizim kabul edemediğimiz gibi.

ölmeden önce ölünüz diyen peygamberlere göre tom creo, imajinatif bir karakter olarak gözükse de, aslında çıkılan yolculuk insanın içsel yolculuğu olarak gözükse de metaforlansa da, tom creo tüm hayatın devamlılığını hayatını vererek sağlıyor. ölmek, hayat demek aslında. bizlerse hayatın insanı kendine dönüştürürek öldürdüğünü bilmeden, ölümü öldürmeye çalışarak aslında kendi hayatlarımıza gaspediyoruz. dönüşüm ve akışı bozmanın en tabii hakkımız olduğunu varsayarak hayatlarımızı yaşıyoruz. tek bir şeye bile saygı duymadan. aşkı bir eğlence, ölümü ise biyolojik bir son olarak nitelendiriyoruz. tanrısallık adını verdiklerimiz putlardan ve taşlardan başka bir şey değil. ancak bizler tapınmayı asla kesmiyoruz. çünkü eksikliklerimizi tapınarak gideriyoruz.

yüzük tamamlanmayı sağlıyor. tommy ise yüzüğünü bulmaktan vazgeçiyor. çünkü bunu asla sağlayamayacağını anlıyor. yılın ilk karı yağdığı zaman çalışarak ölümü engellemeye kendisini adayan doktor, aslında akışına bırakmadığı hayatı kaçırıyor. izzi yılın ilk karını paylaşarak ölümü umursamayarak ve hayatı olduğu gibi yaşayarak aslında gerçekten ölümsüzlüğe tekabül edecek bir duyguyu taşıyor. ancak tommy bunu anlamak yerine oturup çalışmayı tercih ediyor. zaten ''bitirmeye'' de buradan başlıyor. o sahne geri geliyor ve tommy izzi'nin peşinden karlara dalıyor. daha sonra ise tom creo hayat ağacının tepesine tırmanıyor. bu iki eylem de birbirinin aynısı aslında. bir reenkarnasyon yada bir geri dönüşüm söz konusu değil. her iki eylem de birbirinin aynısı. tam olarak. ancak bunu üç ayrı zamanda geçtiğini varsayarak izlediğinizde anlayamıyorsunuz. tüm bütün olaylar birbirinin aynısı olarak izlediğinizde parçalar tamamlanıyor. siz de yüzüğü parmağınızda buluyorsunuz.

fountain yapılış gayesi ne olursa olsun türünün tek örneği olan bir film. hayatında zerre kadar bir şeylerden şüphe etmemiş ve olayları olduğu gibi almayı seven kolaycı insanlar için yutulamayacak bir lokma. seveni sevmeyeni olması kadar doğal bir şey olamaz. ancak bu filmi algılamak gerçek bir beceri. en güzeli, hiç konuşmadan izleyip kalakalmak.

v is for vagina- müzikal geyiğin albümleşmiş hali.

2008-03-18T19:48:00.003+02:00

kimse bu albümden a perfect circle hele hele bir tool tadı beklemesin. katiyen. hiç alakası yok ki olmaması da iyi olmuş bence. ancak albüm kapağına özen gösterilmediğine dair eleştirilere katılmıyorum. albüm kapağındaki serap ezgü'den hallice olan çizgi karakter sadece bir maskot. albümü elinize alıp açtığınızda asıl olayı görüyorsunuz. tool albüm kapaklarından teoriler metaforlar semboller çıkartıp bir şeyler anlamaya çalışan insanlardan ve onların sorularından muhtemelen gına gelmiş ki çok direkt bir albüm konsepti yapılmış. son derece geyik olduğunu söylemeliyim. sadece cd'nin çıktığı kartonetin içine bakarsanız sizi büyük bir sürpriz bekliyor.

kartoneti açtığınızda bir uçuş güvenlik kartıyla karşı karşıya kalıyorsunuz. bu vagina airlines'a ait bir kartonet. içinde acil durumlarda neler yapılması gerektiğiyle ilgili uyarılar bulunuyor. örneğin oturarak kendine doğru eğilmiş bir adam bulunuyor, yanındaki uyarı ise ''eğer kendi kendinize fellatio/cunnilingulus yapmaya kalkacaksanız koltuğunuzun alçakta olduğuna ve kemerinizin biraz gevşetilmiş olduğundan emin olun''. ayrıca alevler içinde düşen bir uçaktan paraşütle atlayan çarmıha gerilmiş bir isa var resimlerin birisinde. ama acil bir durum olacaksa önce dua edelim diyor güvenlik kartı. ışıl ışıl yanan bir çift el kavuşmuş ve dua ediyor.

ayrıca uçağın içinde aşırı ot içilmesinde fazla duman olduğunda ne yapabileceğinize dair ip uçları verilmiş. kısacası maynard kames keenan artık ciddiye alınmak istemiyor. albümün kendisi de müzikal açıdan dinlendikçe sevilebilecek bir albüm. tarkan albümleri gibi mi desem ne desem bilemiyorum. maynard'ın sahne arkasında oldukça seksüel olduğuna dair dedikodular duyuluyordu ancak bu albümle adam bence libidosal ve hedonist tarafını iyice ortaya çıkartmış oldu. yadırgamıyoruz elbette ancak we al eternal all this pain is an illusion diyen bir bilgeyi çağrıştıran bu adamın özgürlüğünü kendince böyle yaşaması şaşırtıcı. güzel feyk meynırd.

son olarak bu albümü alan ve zihni zehirleneceği söylenen çocukları döveceğini de taahhüt etmiş vagina hava yolları başkanı harry merkin. kesin bu harry merkin bir lost karakteri olarak karşımıza çıkacak ilerde!:) ehehe evet evet. neyse. albümde bir numara yok diyebilirsiniz. ama maynard severler bir göz atmalı diyerek klasik bir müzik dergisi köşe yazarı sıkılganlığında bu yazıyı bitiriyorum.

iyi bir hayat derler..

2008-03-18T15:28:00.001+02:00

yıllardır tarif ediliir durur. sokak röportajlarında insanlara sorarlar ne istiyorsunuz diye, cevap kendisidir. yirmi sene eğitim 25 sene iş hayatı geçirilir kendisine ulaşmak için. ancak tam manasıyla ulaşılamaz çoğu zaman. kendisi orada öylece durmaktadır ve gülümsemektedir. gerçekten çoğu bilmeden ölür gider ''iyi bir hayat'' aslında nedir.

parayla imkanla ulaşılacağı düşünülür hep. belki de doğrudur. yaşayıp geçeceğimiz şu hayatı ''iyi'' olarak tanımlamak için şimdi bize çok para gereklidir belki de. bir maserati olsa mesela. sonra boğaza karşı bir ev. denizi koklaya koklaya kahvaltı edebilmek, lodosla konuşabilmek, üşüyen denizi seyredebilmek hayatın anlamı olabilir pekala. sonra iyi bir eş. güzel çocuklar. iyi bir iş. ''ben sevdiğim işi yapıyorum'' diyebilmek mesela. çalışmaktan keyif alabileceğiniz bir iş yapabilmek iyi bir hayatın kıstası olabilir. belki de bir dünya turu. kısacası paranın ve aklın size sunabileceği türlü türlü şeyle ''iyi bir hayat' tahsis edilebilir. hayat standartları enstitüsü bunu onaylamıştır.

yaşlı birine sorsanız iyi bir hayat nedir diye size hemen ''sağlık sıhhat evladım'' diyecektir. çünkü zaten yaşlanmanın tüm yıkımını o anda yaşamakta olan kişi artık hayattan geçmiştir. bitmiştir olay. nefes alıyordur ama ışıldamıyordur. yaşlılık görünmezliktir. iyi bir hayat bitmiştir. milyarlarca dolarınız da olsa.

15 yaş grubuna hitap etme heveslisi sakallı saçlı solcu dönmesi bir entele sorsanız iyi bir hayat nedir diye, ''sonsuza dek ahkam keseceğim ve beni her gün dinlemeye gelecek insanların takıldığı bir cafeye sahip olmak'' diyebilir size. yada imza günleri. okurlarım benim herşeyim diye de ekleyecektir üstüne.

bir maymuna sorsanız iyi bir hayat nedir diye, size göre cevap ''insan olmaktır'' olabilir. ancak maymun kesinlikle muz diyecektir. bu kadar basit midir aslında?..belki de..

sahip olduklarımız, yaptıklarımız, yaşadıklarımız, paramız, güzelliğimiz, kariyerimiz midir iyi bir hayat? yoksa sadece muz mudur?..ama biz insanız sahi..ama maymunlar birbirini öldürmüyor biliyor musunuz?

conan'a sorsak iyi bir hayat nedir diye gözlerini patlata patlata kılıcını gösterebilir bize. bir kasa dolusu şarap ısmarlarız kendisine kılıcını kaldıracak gücü kalmayınca sarhoşluğundan yine sorarsanır iyi bir hayat nedir diye, sırıtarak sizi gösterecektir belki de.

öyleyse iyi bir hayat tanımı değişip duruyor belki de. bill gates'e sorsak iyi bir hayat nedir diye vereceği cevap ne olursa olsun hoşumuza gitmeyecektir. ''sağlık sıhhat efendi olmak'' gibi bir yanıt verirse hassöktör la ordan diyeceğimiz kesin gibidir. ama kalksa ''bi ferrari bir mankenle evli olmak bir de microsoftun başında olmak''' dese misal, yine adama küfürlerden bir demet sunabiliriz. kıskanmak mı? asla öyle olmayacağımızı bilmek mi? nerden bilebilirsin ki? parayı imkanı sonuna dek bulmuş biri olana iyi bir hayat nedir diye sorulduğunda verilebilecek cevap kendisinin elde edemediği şeylerden oluşacaktır. çünkü insan, iyi bir hayata sahip olsa bile, daha iyi bir hayata sahip olmak için çırpınıp durur.

günde 3 saat trafikte mi kalıyorsunuz? günde 8 saat işyerinde oturmaktan kıçınızda fistüller mi patlıyor? eve gelince yemek yap, bulaşık yıka, köpeği gezdir, tv yi aç, boktan bir dizi seyret, maç seyret, sonra yat zıbar. bunları yaşamak zorunda mısınız gerçekten? zorunda olduklarınız arttıkça iyi bir hayattan bahsetmeye başlar insanlar özlemle. askerde gün sayan birisine sorsanız gururludur ancak nedense oradan çıkmak için gün sayıyordur. işte tüm hayatımız böyle geçiyor. bazı dönemler böyle geçmeden olmuyor eğer indiana jones değilseniz.

ateş altında bir sipere sığınmış baba oğul, tepelerinde uçak savarlar ve top mermileri dolanırken ''iyi bir hayat nedir '' diye sorsanız, hayatta kalmaktan bahsedeceklerdir size. o anda akıllarına ne iphone gelecektir, ne de en sevdikleri meyve. bir anda değişir hayat. sonra bir kurşun girer adamın kollarının arasındaki çocuğa. iyi bir hayat bir küfür gibi olur artık. tüm hayatlar parçalanır aslında orada.

yaşadığımız tüm zaman dilimlerinde iyi bir hayata kavuşmak için çırpınıyoruz. o ise çok azının vardığı bir kaf dağı gibi. oysa ki hayat zaten iyi bir nane değil. bizden mi yoksa kendinden mi geldi bilinmez, zaten lanet bir şey. durduk yerde yürürken kayıp kıç üstü düşmeden anlamazsınız bunun böyle olduğunu. bir deprem olsa iyi bir hayattan bahsedebilir misiniz? komşularınız aileniz öldü, evler yıkık dökük ve cep telefonları çalışmıyor. zaten cep telefonlarının olmadığı hayat nasıl iyi olabilir ki değil mi ama? her şey değişiyor ve deviniyor. iyi hayatlar da öyle. iyi hayatlara sahip olanlar için de bu değişiveriyor aniden. sonsuz bir iyi hayat mı? bunun vaadiyle zaten dinler kurulabiliyor.

aynı benim içimde gibi

2007-07-22T02:33:00.000+03:00

sen nerelerdeydin?

ben doğduğumda sen yoktun. belki de bundan ağladım. her bebek bir yokluğa doğarmış ve ondanmış zırıldaması. anne sütüyle avuttular beni. ondan beri daha sıcak bir şey içmedim. ta ki eritip bana verdiklerini içene kadar.

bugün özgür olabilmek için harika bir gün. özgürüm diyebilene gülerler. bedene hapsedilmiş hayata bırakılmış hissettiklerimizi anlamaktan aciz ruhumuzu kelepçeleyen kendimizken, bugün özgür olabilmek için şahane bir gün. sen nerelerdeydin kendi kemiklerimden etimden kendime taktığım kelepçeler ellerimdeyken? birbirini tanımayan iki yabancıyken gittiğimiz konserlerde, okulunun karşısında ben yaşarken, çim amfide aynı şarkıları söylerken? aynı trafik lambasında yanımda dururken? ya tüm bunlar olurken ben nerdeydim?

insan göremediklerinin mahkumu. gözler o nedenle işe yaramaz. bastığın kaldırımın tam ortasına basıp geçip gitmişken göğüs kafesim sonbahardı. ben durdum ve nefes aldım. gözlerimi açtığımda bir simitçi bağırıyordu; ''keeeeaaaassss!''.

sonra bize para verdiler. milyarlarca kağıt parçası. gidip dünyayı satın alıp dünyaya hibe ettik. üzerimizde kalpten başka bir şey yoktu. eve geldim. sessizliğimizi gülümsemeyle açtık. gözleri alınmış bir terzi gibiymişim.

acıktık ardından. sabaha karşı üç beş. dünyaya bir virüs dadanmış da herkes toprağın altına inmiş sadece bizim bağışıklığımız varmış aslında. açık tek bir yer bulamadık. oturup birer sigara içtik. sonra baktık birbirimize tek kelime etmeden ve gülmeden. tam üç dakika.

yaşamın yolları arnavut kaldırımı değil artık ve ayaklarımıza giydiklerimizi çıkardık. insan dolu bir yolda çıplak ayak elde ayakkabılar. diğer elde birer vafıl. sabaha daha çok var. sendense başka yok.

sahi sen nerelerdeydin be kuzum? bak sırtımı bıraktım sana. al kopar ne varsa.

2007-06-28T12:58:00.000+03:00

dünya demliyor bizi resmen bugünlerde. kocaman bir çaydanlığın içinde suyumuz suyumuza külümüz külümüze üstüne de nane olarak ölümle demliyor bizi. keskin, tad değiştiren, harmanlandığımız kabın içine kendi kokumuzu bile sindiremeden, iz bırakamadan dolduruluyoruz kimi bardaklara. bir zamandan sonra buharlaşıp giden acı çekme isteğimizle varettiğimiz maneviyatımız da karışamıyor bize. farkındalık bir toz gibi polen gibi uçuşup dururken etrafta, burnumuzdan içeri giren sadece açlığımıza dair kokular oluyor. acıktık, yemeliyiz, hmm lezzetliymiş.

ama sonra bir parmak uzanırsa topraktan, denizden, tutarsa küçük parmağından korkma.

2007-06-10T05:35:00.000+03:00

daldın gittin indin
derinlerime kaçık aklımın sessizliğine
ben seni özlüyorsam bu senin ışımandan
tenin bakışın yüzün bir hamur gibi yoğuruluyorsa
algısı fısıltı olan zihnimde
ve ben ellerimi uzatıp dokunamıyorsam adına sesine
karşımda çağırmıyorsa beni, elmacık kemiklerin
elmacık kemiklerime gölge olmuyorsa
ellerim yok demektir
yüzüm bir birikintisi
ve gökyüzü kaldırıp atsa kendini
ay kalır belki geriye
o benim işte
ben seni özlüyorsam bu anlamsızdır aslında
dokunsam da baksam da sana
ben hep ay
sen hep kalkıp giden gökyüzü
sırçadan kapılarmış dünyanın kapıları
esmerliği kalbinin en kuytu yatağından bir odada
gizlisin
ve ben çalsam kapıyı sırçayı döksem cenneti kırıklara bulasam
yine tenin nefesin birer sessizlik yankısı
ben o kapıya dayandım artık
dokunsam
yeryüzü ağlar
dokunmak kelimeler atlas tenin kırık dünya arkandan koşan hayaller
afganistan israil filistin aslında tüm dünya
gökyüzü kalkıp gitse
yerine karanlığı sevebilir misin?
cohen çalsa bir anda sokağın ortasında dururken
aynen yürüyebilir misin?
cansever el sallasa bir yerlerden
ellerindeki çizgiler dize gelse
kelimeler kaçacak yer arasa dudaklarımızın sessizliğinden
yeniden şiir icat olsa
tüm kuşlar ölse birden
banane diyebilir misin?
bir şehir bir şehre kaç adım kadardır bilir misin?
ve yağmurlu günlerde dere yataklarında ,
sıcak kumlar yatağımız
söğütler çatımız duvarımızken
karnımızda ter alnımızda yüzümüzün yansıması
öpmeden durabilir misin?

2007-05-29T12:55:00.000+03:00

mutluluk zamanlarında yaşanan tıkanmalardan birisi bu . her şey suya atılan bir kaşık toz şeker gibi. hem tadı hem de dağılımı şeker gibi geçen bu zamanlardan ileriye bir medeniyete bilinçle bırakılmış bir mesaj gibi bir yazı bırakmak mı lazım yoksa? mutluluk çoğu zaman geçip gitse de geçtiği yerlere ufak bir mıknatıs bırakıyor. sen zaten bakır kaplamasın.

''en'' diyerek kurduğumuz cümlelerin içindeki abartının farkındayım. evrenin tüm malzemelerini sanki buraların tanrısı bizmişiz gibi biliyoruz da konuşuyoruz sanki. çekildiğimiz kara delikler birer ağız olup gülüyorlar ardımızdan. yoksa ağız değil de başka bir şey mi onlar? her zaman değil. çünkü kapılıp gitmek hayata karşı beslediklerinle gerçekleşiyor. paletlerin hazırsa, yüzgeçlerin bile varsa yine de boğulabilirsin. çünkü yüzdüğün her zaman su olmayabiliyor. kumun içinde gözler kapalı binlerce fersah geçirdikten, yeraltında bilincin sadece bir fısıltı olduğu yerlerde gezindikten sonra, ve geçirdiğin tüm ömür boyunca bir kere bile '' korkmuyorum'' demediysen, başına gelen güzel şeyleri yorumlamakta her zaman aciz olmuşsun demektir.

başımıza gelen güzel şeyleri genellikle olduğundan çok daha güzelmiş ya da çok daha kötüymüş gibi algılamakta çok ustayız. bunun nedeni de yüksek bir binanın tepesinde bırakılan yükseklik korkusu olan bir veletten farksız olmamız. hep illa güzel bir şeyler olmalı hayatımızda. yapayalnızsak bir kedi olmalı mesela evimizde. işsizsek birikmiş paramız olmalı. başka bir şehre gidiyorsak nasılsa geri döneceğimiz aklımıza gelmeli. bunun tam tersi de geçerli. çok harika bir an yaşanırken bunun nasıl olsa bir gün biteceği aklımıza gelmeli ve hemen toparlanmalıyız değil mi? ya da o eskilerde yaşadıkların gelmeli ve aklına mukayet olmalısın. kaybetmek bir eğlencedir aslında. kaybettikçe çoğalanlardan olmak katarakttan körlüğe geçiştir.

oysa ki, o an'ı, o anda ve o ana kilitlenerek, ne önceyi ne de sonrayı, geçmişteki tüm yankıları, çığlıkları susturarak sadece o anda okunan ezanı duyan müslüman gibi yaşayabilsek, o anda olan biteni olduğu gibi kabullensek, tüm hayattan geriye sadece sen ve o kalırdı. o kim mi? o senin hep arayıp da bulamadığın. yok öyle biri dediğin kişi. varmış meğer öyle biri diyerek kısa süreliğine inanmaya kalktığın ama sonrasında ''haaaaa..'' diyerek yeniden o eski püskü ama her zaman son model kalabilmiş inançsızlığına geri döndüğün. ama var öyle biri. varmış. yemin ederim ki.

ben hayaller kurarken geçmediğim köprü kalmadı. köprüler yıkık döküktü ve ben hep son geçendim. ama şimdi, üzerinde vızır vızır geçebileceğim kocaman, üzerinde mermerden eros ve artemis heykelleri döşeli, kimi yeri en canlı ağaçlarla kaplı, üzerinde şiirler yazılı bir köprü var. köprü üstü evim gibi. geçtikçe kendimden geçtiğim bir yer burası. geri dönmek bile geri dönmek gibi değil yeni bir yolculuk gibi. ankara istanbul arası birer kazağın ilmekleri gibi. ördükçe örüyorum ve sonunda ortaya kocaman bir pelerin çıkacak. iki kişilik bir nevresim takımı belki. elektriksi gökyüzünden beslenen bir battaniye belki. ördükçe örüyorum. gidip geldikçe geri dönmüyorum hep ötesine gidiyorum. elleri çarmıhtan olsa ne yazar. her yer golgotha olsa ne yazar!

bin yıldır dinleyip kendinden geçtiğin, asla konser vermeyen idealist bir müzik grubunu bekliyorsundur hani. sen dünyanın en izbe şehirlerinden birinde oturuyorsundur ve şehre sadece sirkler ve ufak tefek kumpanyalar geliyordur. sana en yakın şehir öteki kıtadadır. sonra bir gün öğrenirsin ki o grup, senin şehrine konser vermeye geliyordur. inanmazsın elbette. sonra biletler satışa sunulur. hala inanamıyorsundur. hala gerçekmiş gibi gelmez. bu bilet sahte mi yoksa diye altına üstüne bakıyorsundur. sonra konser günü gelir çatar ve oradasındır. onlar sahneye çıkana dek beklemeye bile tahammülün yoktur. ama sonunda onlar sahnededirler ve çalmaya başlarlar. o hep siluetiyle yetindiğin şarkılar artık gerçektir ve birer beden gibi karşındadır.

işte o'da öyle geldi bana. artık dünyadaki tüm konserler iptal edilmişti. ama o şarkısını söylemeye geldi bana. çıktı karşıma ve bir bilet tutuşturdu elime. üzerinde sadece dudakları olan ve ''kelimelerimi bekle'' yazan. konuşmadı fazla. suskunluğun yeryüzünün en derin kayalıklarından çıkarılma bir maden olduğunu bilenlerden. nadir ve bulunmaz olduğunu da söylemedi ama sanki saçları bir bayrak gibiydi. üzerinde de ''tek'' yazıyordu eski bir lisanda. tek. bir ve tek.

ben bir idim. konser günü geldi çattı. başladı varlığının şarkısını söylemeye. ben devinmeye bile niyetlenmiyordum oysa ki. sonra gözlerim başladı çekilmeye, sonra ellerim, tüm bedenim. altında kaldığım bir çığ gibi başta gürültüsüzdü. sonra her yer bembeyaz. o beyazlardan seçmezdi sözcükleri. sonra kafamı çıkardı buzların altından. şarkısına devam etti. bu konser sonsuza dek sürmeli.

ve işte şimdi, elimde o'nun bileti, içimde o'nun sesi, ben tek bir şarkı söylüyorum. o'nun geldiği yeri görüyorum. adını, adını oluşturan harfleri diziyorum. taş duvarlara, toprağın üstüne, ay toprağına adım atar gibi çiziyorum adını her yere. bir resim gibi. yazmıyorum. resim yapmayı bilmesem de ressam olmak için resim yapmak gerekmediğini öğretti o çünkü bana. elimde dünyanın en büyük fırçası ben o'nu dinliyorum.

2007-05-14T23:56:00.000+03:00

her şeyi olduğu gibi yazabilmek gerçek bir özgürlük. bugüne kadar çok az kişiye nasip olmuştur.
zihnin içinde dönen dolaplar, açılıp kapanan kapılar bir türlü hissedilene karşılık gelecek kelimeyle birleştirmez, bütünleştirmez. hele ki benim zihnimde bin dereden su akarken hangisinin sesini takip edip denizi bulabileyim? belki de hepsi aynı denize dökülüyordur.

yorgunum. bu yığılıp kalma anlamında bir yorgunluk değil. isteksizlik de değil. duvara çarpıp geri dönen pin pon topları gibi bir hissiyat. genelde sigara yakılır bu tür durumlarda. yaktım. herkes, giderek kendine daha fazla inanmaya devam ediyor. her geçen saniye, her insanın içindeki seslerin hacmi, daha da artıyor. bu sesler öyle yükseliyor ki, artık kimse kimseyi gerçekten duyamıyor. bizi duymalarını istediklerimizin dibine kadar gelip onlara fısıldamaya kalktığımızda da onların ''özel alan'' larına girmiş oluyoruz. beware the heart!..kalpler yamyamdır.

bir şarkının on değişik versiyonunu üst üste dinlediniz mi? ilk önce şarkının orjinalini dinleyin. sonra en son yapılmış versiyonunu. sonra alakasız bir dolu insanın yaptıklarını. aynı şarkıyı, on farklı zihinden nasıl fışkırdığını görün. en en sonunda da, tekrar aynı şarkıyı dinleyin. o ilk anda dinlediğinizde hissettirdikleriyle arasındaki farkın iki volkan kadar olduğunu görün. işte benim hayatım sanırım biraz buna benziyor. aynı şeylerin değişik versiyonlarını defalarca dinliyorum. ve artık en sonunda o şarkı çok güzel olsa bile benim için o şarkı olmaktan çıkıyor.

son bir şarkı daha dinleyelim. bu sefer sözsüz olsun.

rachel s hikayesi

2007-02-23T01:52:00.000+02:00

bir gün denizcinin birisi tüm mürettebatından çok sıkılmış. herkesi evine yollayıp küçük bir gemiyle neresi olduğu belirsiz bir ülkeye yola çıkmış. yanında sadece pusulası, günlerce yetecek yiyeceği bin dereden getirdiği suyuyla yalnızlığın koynunda uyumak üzere yola koyulmuş. deniz bu adamı sessizliğe boğar gece. heryer kuyu ama sen hep üstündesin. rüzgar kadar ilerleyebilirsin, gök kadar görebilirsin. aradan günler geçmiş. denizci yalnızlığından aldığı hazzı bırakıp,ter içinde kalmış tenine toprak sürmeyi dilemeye başlamış. bir sabah uyandığında karşısında ağaçlarla, kuşlarla dolu uçsuz bucaksız bir sahile gelmiş. denizci o anda sessizliği özlemiş. ama karşısında hayat uğuldar gibi dururken atmış kendini denize. seslere kendini teslim etmiş. karaya çıktığında kıyıda sadece ucu görünen bir sandık bulmuş. eşeleyerek sandığı kolayca çıkarmış. tam o sırada tüm kuşlar susmuş ve yağmur yağmaya başlamış. kutuyu açtığı anda kutu hiç bilmediği bir müziği ninnilemeye başlamış. adam oracıkta saatlerce kalmış. elinde kutu, diz üstü. adam o adaya yerleşmeye karar vermiş. kutuya da çocukluk aşkının adını koymuş. rachel. sonra bakmış ki adanın her tarafında bu müzik kutularından var. her biri bambaşka bir ninniyi arşınlıyor. adam zamanla herşeyini unutmuş. gemisi denize savrulmuş, adamdan bir daha kimse haber alamamış. derler ki adam son nefesini verirken adanın her yerinden topladığı bitkilerden yaptığı çaydan birinden son bir yudum almış. o anda o kadar mutlu olmuş ki o anda onlarca kutudan birini seçmiş ve duyduğu müziğin sonsuzluğuyla oracıkta susa susa ölmüş. daha sonra adayı bulan çay tüccarları adamın notlarını ve bıraktıklarını da bulmuşlar. gariptir ki aradan geçen onlarca seneye rağmen adam hala canlıymışcasına çürümeden öldüğü yerde yatıyormuş. müzik kutusu da yanında açık öylece söyleniyormuş. geçen onca zamandan kalan, denizcinin nerden ve nasıl bulduğu bilinmeyen bu müziğin sahiplerine, rachel'in müziğine anca kavuşmuş bir denizci olarak gülümsemenin de ötesinde bir duyguyla koltuğa gömülüp bakınıyorum şimdi. o kutulardan onlarcası bende de var. ve bu odadan -belki de adadan- hiç çıkmak istemiyorum.

nasılsın? yeni bişey yok pek

2007-02-22T12:51:00.000+02:00

borges'in tanrıbilimcilik adlı hikayesinde diyor ki; tarih aslında sürekli olarak kendini bir döngü içinde vareden insana yeni birşey sunmayan bir power point gösterisi. tarih tekerrürden ibarettir lafı ne kadar yavan geliyorsa da aslında bu cümlenin altında kalan bambaşka şeyler olduğunu düşünmeden edemiyorum. dünyada yeni birşey var mı? üstelik de bu kadar zamandır bu aynılık karşısında kendimizi buraya ait hissetmemize neden şaşırıyoruz anlamıyorum. herkes bu kadar tekrar eden bir şeyin içinde kendini mal gibi hissetmesin de ne yapsın?

bir hikayenin binlerce versiyonu vardır ya, ama hikaye aynı hikayedir. o hesap biz de kendi sunağımızdan beslenmekten hikayenin diğer senaryolarına geçemiyoruz. ama hep farklı bir son istiyoruz!. hikaye değişmese de olur di mi? amman güvenliğimizi yitirmeyelim...hikayeler değişirse ne ederiz sonra.